Kalp Günlüğü; Kalbimdeki Serçe

 

      Küçücük bir serçenin kanat çırpışlarını hissettin mi hiç kalbinde? Hani o ilk heyecanın yüreğini sardığı çırpışlar. Döne  döne uçarken sevinçten söylediği ötüşleri duydun mu hiç, yükseldikçe yüzünde bahar rüzgarını hissederken.

       Küçük bir çocukken parka girdiğimde sarardı bu heyecan kalbimi. Dedem salıncakta sallarken duyardım kuşların o neşeli ötüşlerini. Kardeşimle doya doya gülerdik. Dondurmacının önünden geçerken birer tane alalım mı? Soru kalbimdeki serçeyi yeniden havalandırırdı. Eve döndüğümüzde ise bizi ananemin mutfağından yükselen kokular karşılardı.

        Meğer çocukluk, büyüyüp geride bıraktığımız bir zaman değilmiş. Çağırdığımızda kalbimizde kanat çırpmaya devam eden küçücük bir serçeymiş.

 

                                                              YAKAMOZ….

KALP GÜNLÜĞÜ; YENİDEN DÖNÜŞ

 

       Merhabalar, uzun değil çok uzun bir aradan sonra yeniden dönüş ile başlıyorum. Hayat içinde kaybolmadan yaşadığın tüm duygularla insanı sararken bazı şeylerden uzak kaldığını fark etmek zaman alıyor. Hangi duygu üzerine, ne hakkında yazayım diye düşünürken kendimi çok fazla zorladığımı ve bu yüzden samimi kelimelerden uzak kaldığımı gördüğüm için yeni bir karar ile yazıyorum.

      Benim işim ne ki; kitaplar, defterler ve kalemime düşen kelimeleri toplamaktan başka. Okuduğum onca güzel kitabın sadece rafa kalkmaması için yazıyorum. Bana hissettirdikleri ne varsa paylaşmak için yeniden dönüyorum. “Eğer hala nefes alıp verebiliyorsan, hayatta bir şeyleri değiştirme şansın var demektir.” Demiş sevgili yazarımız Tarık Tufan.

       Belki de yeniden başlamak yeni bir yol aramak değil bizi biz yapan yere yeniden dönmektir. Bende kelimelerime döndüm. Hoş buldum...

 

                                                                                                                     YAKAMOZ…